Eit hyggeleg møte

Share

Torsdag var eg til ein kontroll på sjukehuset i Kristiansand. Etter å ha vore innom legen min, sendte han meg vidare. Då eg kom fram til neste plass, vart eg ståande utanfor å vente.

-Gro, du har besøk, var det ein sjukepleiar som ropte.
-Kjem snart, høyrde eg svaret.
Like etter kom ein ny sjukepleiar ut frå eit rom, såg meg og ropa:
-Gro, du har besøk!
Tredje sjukepleiaren kom ut frå ei anna dør og ropa det same, då visste eg i alle fall at den eg skulle møte, heitte Gro.

Snart etter kom ei smilande sjukepleiar bortover korridoren mot meg.

-Takk for sist, sa ho.

Som den høflege mannen eg prøver å vere, svara eg med Takk for sist, men eg hadde ikkje peiling på kva tid det skulle vere eller kven det var eg snakka med.

Så prata vi litt, ho leita etter ei høveleg blodåre som ho kunne sette ei sprøyte i, og då ho hadde funne den, såg ho på meg, og så sa ho: -Du veit ikkje kven eg er.

Eg måtte seie som sant var, eg visste det ikkje.

-Eg er Gro, dotter til Kari og Torleiv G. Bjørgum, smilte ho.

Eg hadde for så vidt grunn til å ikkje kjenne henne att, det var vel nærare 20 år sidan eg hadde sett henne. Ho fortalde at ho hadde jobba i Kristiansand sidan 1998, før det var ho i Oslo. No var Kristin, dottera hennar, legestudent i Krakow. Det er då ein skjøner at ein har vore lenge i Valle, dei som var unge då eg kom til Valle i 1991, har sjølv vaksne born.

Vi fekk oss ein hyggeleg prat over ei sprøyte på sjukehuset i Kristiansand. Men snart kom nye pasientar innom, og godt var det, for tida på parkeringa var gått ut då eg kom tilbake til bilen. Men heldigvis hadde ingen parkometervakter vore innom og lagt gebyrlapp på vindauga mitt, så eg kom meg derifrå utan ekstra kostnad, eit hyggeleg møte rikare.