Meir om Hermine 2

Share

**Lars Osa fortel vidare i boka si om korleis det bar til at han møtte Hermine:**

Eg fekk sidan vita korleis det hadde bore til at dei kom på at dei skulde helsa på meg. Dei hadde fenge auga på ein høg kar som gjekk og rusla åleine og såg så inderleg einsleg ut. «Han ser ut som han kunne vere nordmann,» sa Hermine. «Ja, det er målaren Lars Osa», svara broren. «Kom, so gjeng me bort og helsar på han.» Det var kanskje ikkje fritt han kom til å trega på det framlegget. Ikkje ein dag etter den trong eg gå åleine og sjå sturen ut. Me var trottige til å gå på sjået og kunstsamlingane. Sakta var me tri saman for det meste. Men ymse ytre tilhøve gjorde sitt til å føra Hermine og meg nærmare saman, fyrst bokstaveleg tala, og sidan….

Det hekk soleis i hop at ein dag me fylgdest heim frå sjået, fekk me ei sturtbyga yver oss; det ausregnde. Meg stod det inkje på, for eg hadde regnhatt med, retteleg ein rusk av ein paraply; han var korkje ny eller av finaste slag, men når han vart våt, vart han so slikjande blank, som han skulde vore av silke, so eg tykte sakta eg kunne bjoda rom under han åt ei dama! Han skylte godt for oss båe, og hadde so gjort endå um ho ikkje hadde halde so fast i armen min og kurra seg so tett inn til meg som ho gjorde. I armen vart ho hangande so lenge bya varde, og vel so det, trur eg helst. Det var verre for bror hennar. Han hadde havt ein stor gamal paraply med heimantil, som såg soleis ut at han var brydd av det og freista gløyma han etter seg på kvar restaurant han var innum. Men han var ikkje fyrr i døri, på utveg, fyrr ein kelnar kom springande etter han med dette skrymslet av ein paraply og flidde han – i von um drikkepengar. Endeleg hadde det likevel lukkast å koma ifrå han, og det var like fyre denne regndagen. No gjekk han der attmed oss med uppbretta trøyekrage og nedbretta hatteband; han såg ut som ei våt kråka, og var likso misnøgd som me andre var velnøgde. Misnøgjet kom visst både av hans eige tilstand og av vårt. Han tok snart til å orda frampå med systeri um det ikkje var best ho reiste heim. Men etter den dagen gløymde eg aldri å taka den store regnhatten med på turane våre, og hermine og eg speida båe like vonfulle på himmelen, um det ikkje skulde syna seg ei sky som spådde ei dugeleg regnbrosa, for då kunde me gå i leidestand under paraplyen, anten me hadde bror hennar med til fylgjesvein og vaktmann eller me skulde slumpa til å møta andre landsmenn og kjende.

Suti, eller umsuti, for systeri lema snart, for eg måtte fara heim, av di rådi inkje rakk til noko lenger upphald. Hermine vart verande i Paris til året var ute som ho hadde skipa seg til å vere der. For ho tok eit skeid på Sorbonne og høyrde fyrelesingar og vilde fli upp fransken sin. Attåt det at ho umsette bøker, dreiv ho med elevar i fransk. Millom deim so ho las med på denne tid, – eg trur helst det var like etter ho kom heim att frå dette Paris-upphaldet, var det tvo emnelege bondegutar frå Vestlandet, J. E. Maakestad frå Ullensvang og Lars Eskeland frå Stord.