Fem dagars nettpause

Share

Det er lenge sidan eg har vore borte frå Internett i fem dagar, men frå onsdag til no i kveld, var eg utan Internett medan vi var på Sandøya http://no.wikipedia.org/wiki/Sand%C3%B8ya_(i_Breviksfjorden) i Porsgrunn for å feire bryllup for Margunn (ho står som venn på bloggen min). Ho gifta seg med Stein i Eidanger kyrkje laurdag, det var Gaute Rasmussen som var prest og Pieter Leebeek som spela i bryllupet, som vart ei sjeldan oppleving. Margunn og Stein hadde vald Solsangen (Takk gode Gud for alle ting) som fyrste salme, så inngangsmarsjen var ein improvisasjon på denne melodien. Vi gjekk sakte opp kyrkjegolvet og folk fotograferte oss etter alle kunstens reglar før eg gav henne vidare til ein glad og stolt brudgom framme i kyrkja frå 1150, ei av våre eldste kyrkjer. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Eidanger_kirke

Etter viglsa var det båttur på fjorden medan paret var til fotografering, og så var det fest i hagen på Sandøya til dei små timar med 110 til middag og 30 ekstra til kaffe. Før den store dagen var det mykje som skulle riggast og etter festen like mykje som skulle ryddast, så Internett hadde låg prioritet i denne tida. I tillegg var det ein varme som kunne ta motet frå dei fleste, helst ville eg ha funne meg ein stad i skuggen med bris frå havet og kunne fylgje med på trafikken i fjorden, det var mange båtar, både store og små, som gjekk ut og inn. Gasstankarar med slepebåt som sikring, fraktebåtar av ulike storleikar, og så alle fritidsbåtane som gjekk på kryss og tvers i fjorden. Mellom alt dette ferja Oksøy som bindeledd mellom øya og fastlandet, det vart nokre turar med den og.

-Det vert dyrt for deg, dette, sa billettøren då eg for fjerde eller femte gong var på tur med bilen for å hente eller bringe.

-Det er no ikkje kvar helg, svara eg.

Då eg i dag tok turen for siste gong, ønskte han meg god tur heim att.

Anke og klage

Share

I den juridiske verda heiter det anke når ein klagar over at ein dom som har falle, ikkje kan vere rett. Det er fleire klageinstansar, ein dom i tingretten kan ankast til lagretten og ein dom der kan ankast til Høgsterett.

No er det slik at mange opplever ein dom som urett, og difor vil anke nærast automatisk om dei ikkje får medhald. Difor er det etablert eit system slik at ein vurderer om anka skal takast til handsaming aller først. Om ein kjem fram til at handsaming ikkje skal skje, kjem det ikkje opp noko ankesak for retten. Eit slikt system sparer tid og pengar for samfunnet og for dei involverte, sjølv om det kan vere sviande å ikkje få saka opp om ein sjølv er overtydd om at domen er feil.

I saka mellom Toreid og Richter i Bygland, også kalla legesaka av mange, rådmannsaka av andre (truleg etter kva standpunkt ein har til aktørane), som var omtalt i Setesdølen i går, hadde Toreid ein kommentar til at saka er avvist av lagmannsretten som etter mi meining var ganske slåande, han meinte at no sparte motparten pengar som ein ny runde i rettsapparatet ville koste.

Det er vel noko slikt som vert dekka av uttrykket: Å kaste gode pengar etter dårlege. Det kan ein gjere på mange måtar, til dømes ved å reparere på ein mandagsbil i staden for å kjøpe ny. Uttrykket vart ofte brukt i samband med dei som svarar på brev frå Nigeria-mafiaen om at dei skal få ein stor sum for å hjelpe til med å føre pengar ut av Nigeria, dei må bare fyrst betale inn eit beløp som syner at dei har ein bank-konto det kan gjerast på, og så kjem nye krav, heile tida med lovnad om stor gevinst. Dei som går på agnet, kastar fort gode pengar etter dårlege, det vil seie pengar som alt er tapte.

I Setesdølen i går var det ei anna sak. Då vart det kalla klage, og driftssjef Ingvar Nes lurte på om det var rett til å klage på saka som Uppstad Transport og Anlegg hadde reist i samband med bygging av bru til skianlegget på Furestøyl. For om det ikkje er klagerett, kan ein ikkje klage.

I våre dagar er klagerett blitt noko som nærast skal vere aktuelt i alle saker. Sjølv når ein får innvilga det ein har søkt om, sluttar brevet frå offentleg instans med at ein kan klage på vedtaket, det synest eg og mange med meg er tåpeleg å ha med i eit brev, kvifor skulle ein klage på at ein har fått det ein søkte om?, så i slike tilfelle burde svarbrevet ikkje ha klageavsnitt, etter mi meining.

Av og til får ein vere nøgd med situasjonen som den er, droppe klaginga og seie takk for livet. Det gjorde Arja Saijonmaa http://sv.wikipedia.org/wiki/Arja_Saijonmaa i songen Jag vil tacka livet:

Jag vill tacka livet
som gett mig så mycket.
Det gav mig två ögon
och när jag dem öppnar
kan jag klart urskilja
det svarta från det vita
och högt där uppe
himlens mantel strödd med stjärnor.

http://www.cancioneros.com/nc.php?NM=685&ID=10

Levande musikk

Share

Valle Radio spelar mykje hermetisk musikk, og det er bra med god musikk når ein køyrer eller lyttar til radio. Men det er noko anna med levande musikk, og i kveld fekk eg oppleve det i Harkmark kyrkje, som er ei 395 år gamal trekyrkje i sjøkanten aust for Mandal. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Harkmark_kirke

Dei som stod for konserten hadde sett saman eit vakkert program for obo og piano, eller for instrumenta solo. Ein er jo van med å høyre piano solo, men obo solo er jo ikkje så vanleg. Dei 50 -60 menneska som fylte den vesle kyrkja, fekk ein fin time i sommarkvelden. I artikkelen på wikipedia står det at det er plass til 135, då må dei stua godt i benkene.

Det fyrste stykket vi fekk høyre var Conte Pastorale av Eugène Bozza, fransk komponist som levde frå 1905 til 1991. Sjå http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Bozza

Så kom to Lieder ohne Worte, songar utan ord: http://en.wikipedia.org/wiki/Songs_without_Words av Felix Mendelssohn, sjå http://nn.wikipedia.org/wiki/Felix_Mendelssohn

Deretter rulla komponistar frå nær fortid opp: Carl Nielsen, Franz Schubert, Antal Doráti, som hadde eit artig stykke for solo obo kalla Grashoppa og mauren, basert på fabelen. Så kom pagodar av Claude Debussy før konserten vart avrunda av Saint-Saëns Sonate for obo og klaver.

Torunn Irene Kristensen og Margrete Moen Birkedal spelte, og det er ei glede å høyre dyktige unge musikarar som kan faget sitt.

Neste veke vert det konsert i kyrkja i Valle, så vidt eg har forstått. Då kjem Pieter Leebeek for å glede folk med musikk på det flotte Steendamorgelet i Valle kyrkje. Det må du ikkje gå glipp av.

Endeleg sommar

Share

Det ser ut til at sommaren endeleg dukkar opp. I alle fall på verkartet, der dei melder sol heile veka i Sør-Norge. For oss er det lovande, det skal vere bryllup til helga i ein hage på Sandøya i Brevik, og då er det ein fordel om veret er godt. I fjor var vi i fire bryllup, det regna i alle saman. Sjølv om ein seier at det er teikn på lukke å få regn i sløret, likar ingen å få så mykje teikn på lukke at ein ser ut som ein drukna katt når ein går frå bilen og inn i kyrkja, eller etterpå.

Så vi kryssar fingrar og vonar at det endeleg vert sommartemperatur og opphald. Komande veke vert difor bloggen noko tilfeldig teken vare på. Det får eg kome tilbake til.

Lokalradio

Share

Eg fekk eit spørsmål i dag: -Er Valle Radio like pludrete som Lindesnes Nærradio?

Det er ikkje så lett å svare ja eller nei på det, for eg høyrer for lite på Lindesnes Nærradio til å kunne vurdere det.

Men spørsmålet gjorde at eg måtte vurdere litt fram og tilbake. Utgangspunktet for spørsmålet var innringingsprogrammet til Lindesnes Nærradio. Det vart fortalt at samtalen mellom den som ringte inn og den som sat i studio var eit framhald på det dei hadde snakka om kvelden før. Men då hadde ikkje lyttaren høyrt på radio, difor visste ikkje lyttaren kva som var bakgrunn for samtalen. Dermed blei det opplevd privat og ikkje særleg god radio.

Eg måtte tenkje gjennom korleis våre Open sending-program verkar. Så langt eg kan vurdere det, prøver alle programleiarane å unngå samtalar av den typen. Vi seier førenamn og etternamn, slik at lyttarane skal vite kven det er som ringer, også når vi kjenner stemmen til dei vi snakkar med. Ettersom det er lenge mellom kvar gong ein programleiar i Valle Radio er på lufta, er det vel bare sporadisk at ein kjem attende til eit gamalt tema utan innleiing og plan.

Innringingsprogram er populære, men det er nok lurt å velje tema med flid. Vi har slike program bare ein gong i veka, og då vert dei ikkje så fort utslitne, etter det eg skjønar, har Lindesnes slike program fleire gonger i veka.

Snart står ein ny sesong for døra. Vi får førebu oss på beste måte til å lage nye gode program i Valle Radio.

Om å gløyme 2

Share

Etter at eg hadde skrive gårsdagens innlegg her på bloggen, gjekk det ikkje mange minutt før eg hadde kommentar i innboksen min. Den fylgjer her, og er av naturlege grunnar på bokmål – den var skriven på det, og då vert den sitert på bokmål:

En kvinne ble nylig diagnostisert med ANK
(Aldersbetinget Nedsettelse av Korttidsminnet).

Hun forteller at slik er symptomene: Jeg bestemte meg for å vaske bilen.
På veg ut til garasjen oppdager jeg posten i hallen.
Best å sjekke posten før jeg vasker bilen, sier jeg til meg selv.
Jeg legger bilnøklene på bordet, kaster reklamen i søppeldunken og
oppdager at den trengs å bli tømt.
Derfor legger jeg regningene og et brev med svarblankett på bordet og
bestemmer meg for å tømme søppeldunken først.
Ettersom jeg på vei til søppelcontaineren går forbi en postkasse,

kan jeg like godt poste svarblanketten. Men da behøver jeg en penn.
Mine penner ligger på skrivebordet i arbeidsrommet,

så jeg går dit og finner en flaske juice som jeg begynner å drikke av.

Jeg begynner å lete etter pennen, men først må jeg flytte juicen så at jeg ikke søler på
skrivebordet.
Juicen holder på å bli varm, og bør settes i kjøleskapet.

På vei til kjøkkenet med juicen får jeg øye på en blomst som står på benken.
Blomsten behøver vann, så jeg setter fra meg juicen på bordet.

Da ser jeg mine briller som jeg har lett etter hele formiddagen.

Det er best at jeg legger de på mitt skrivebord, men først skal jeg vanne
blomstene.
Jeg legger brillene på kjøkkenbenken og fyller vannkannen med vann.

Da oppdager jeg plutselig fjernkontrollen til TV`n.

Noen har lagt den på kjøkkenbordet.
I kveld når vi skal se på TV kommer vi til å lete etter kontrollen,

men ingen kommer til å tenke på at den ligger på kjøkkenbordet.
Jeg bør legge den der den skal være, men først skal jeg vanne blomstene.

Jeg heller litt vann i vasen, men det meste havner på gulvet.

Jeg legger tilbake TV-kontrollen på bordet og går for å lete etter en fille.

Så går jeg ut i hallen igjen for å forsøke å komme på hva jeg hadde tenkt å
gjøre.
Ved dagens slutt er bilen fortsatt skitten, svarblanketten har ikke blitt
postet, og det står en flaske med varm juice på benken.

Blomstene er visne, jeg kan ikke finne noen penn, jeg kan ikke finne fjernkontrollen
til TV`n, jeg kan ikke finne mine briller og jeg har ingen aning om hvor
jeg har lagt bilnøklene.
Jeg forsøker komme på hvorfor ingen ting ble gjort av meg idag.

Det er forbløffende for jeg vet at jeg har vært opptatt hele dagen og jeg er
helt FERDIG.

Jeg forstår at dette er et alvorlig problem og jeg skal søke hjelp for det.

Men først må jeg bare sjekke mailen min.
Kan du være så snill å gjøre meg en tjeneste??

Send denne melding til alle som du tror har glede av det, for jeg kan ikke
komme på hvem som jeg allerede har sendt den til……

Minnet kan ein ikkje stole på

Share

Nokre har eit minne som ein elefant, men andre hugsar ikkje frå klokka 12 til middag. Eg er truleg nærare den siste enn den fyrste, for om eg ikkje har noko til å hjelpe på minnet, går ting fort i gløymeboka.

I går kom vi til å snakke om ting som hende på Stokmarknes. Eg reiste derifrå i 1991, men minnet om livet der har bleikna ein del, sjølv om noko framleis sit ganske fast. Grunnen til at vi kom inn på det, var at eg kom til å snakke om ferjekøane på Fiskebøl. http://no.wikipedia.org/wiki/Fiskeb%C3%B8l Dei er no på langt nær så lange som før, for folk køyrer den nye ferjefrie vegen til Lofoten. Då er Melbu blitt ein utkant i Vesterålen, medan staden før var inngangsporten til regionen. http://no.wikipedia.org/wiki/Melbu

I samband med dette kom vi til å snakke om borna våre som gjekk på skule på Stokmarknes og om dei som dei gjekk på skule saman med. Kona mi hugsar slikt, men for meg er det som å snakke om ukjende folk. No er det jo ofte slik at det er mamma som går på foreldremøte, det var det i vårt tilfelle og. http://no.wikipedia.org/wiki/Stokmarknes

Eg let meg stadig imponere over alt ho hugsar og som eg skreiv i gløymeboka for lang tid sidan. Om eg no hadde kome dit ein tur, ville det nok hjelpt til å friske opp minnet. Kanskje kan det verte neste sommar om det legg seg slik til rette.

Ein ting ein ikkje så lett gløymer er det storslegne landskapet og fjellet Møysalen. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/M%C3%B8ysalen Og Hadsel kirke har litt av samme funksjon som en knagg for minnet om år i Vesterålen. http://no.wikipedia.org/wiki/Vester%C3%A5len

Songar til spesielle høve

Share

Når det skal vere konfirmasjon eller bryllup, er det alltid artig med songar som seier litt om den aktuelle situasjonen og den eller dei personane som er hovudperson i hendinga. Eg har leita gjennom nokre slike songar i det siste for å prøve å få inspirasjon til å skrive sjølv.

Som regel får eg stikkord og då går det som regel greitt å få til nokre vers som kan brukast. Men når songen skal vere frå ein sjølv, er det verre med stikkorda. Då må ein ha dei og sjølv, og det betyr at ein må tenkje gjennom saka på ein annan måte enn når ein skriv for andre.

Så eg har verkt litt den siste tida for å prøve å få til noko. Melodien er og eit problem, ein må finne ein melodi som høver til stoffet, det er ikkje så godt med ein melodi i moll til eit bryllaup eller ein treg song til ein konfirmant.

Eg skulle unne deg gleda når det endeleg løysner og verslinjene bare rullar fram, den eine etter den andre. Alle forsøk på melodiar som ikkje gav noko kan gå i papirkorga, det endelege resultatet kan skrivast inn og printast ut og kopierast opp og gjerast klart til avsynging på den store dagen, det er ei bør som vert lyfta av deg og du kjenner deg lett som ein fugl der du nynnar deg gjennom songen og ser at det fungerer.

Mange meiner at det er dumt med slike songar, men eg trur at det er viktig. Ein tale som vert halden der og då, vert fort gløymt, men med slike songar kan ein minnast høgdepunkter i livet når ein tek dei fram att etter mange år og ser at det som stod i songen, fungerte sjølv om åra gjekk. Av og til er det formuleringar som kunne vore endra, og noko burde aldri ha vore på trykk, men i det store og heile gjev dei eit snitt gjennom hendingar som ein har hatt og opplevd saman med andre.

Hesjer

Share

I dag fekk eg ei artig melding på diskusjonssida mi på wikipedia. Den vil eg dele med dykk:

Vet ikke om du fotograferer, men akkurat nå står det noen usannsynlig fine hesjer ved rv9 i Valle. Passerte og stoppet for å se nærmere på sjeldenhetene, men kamera – det hadde jeg glemt. Så om du … Den hesjinga er gjort av folk som kan kunsten og fremstår som noe helt annet enn det sammenraskede høyet på eksistende hesjebilde. Med syltynt håp og hilsen 91 16. jul 2008 kl. 01:45 (CEST)

Om du går til artikkelen om hesje, sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Hesje finn du fort ut at 91 har rett, dei som har laga den hesja, har hatt det for travelt til å gjere det skikkeleg. Det er ein kunst å få til fine hesjer, og kunsten lever framleis i Valle, sjølv om dei fleste samlar graset i traktoregg no for tida.

For min del er det nok nærare 40 år sidan eg var med i hesjing, det var her på Eskeland ein sommar då vi var nygifte. No er det ein nabo som slår jordene og lagar rundballar her og. Men eg har stor respekt for dugleiken som ligg bak ei fin hesje. Det er ikkje mange som kan det handverket lenger.

Valleutstillinga og litt til

Share

Hugsar du reklamen vi hadde før sommarferien. Den handla om opninga av Valleutstillinga. Ettersom vi tok sommarferie før utstillinga opna, har Valle Radio ikkje hatt noko om aktivitetane på Tveitetunet i sommar. Men det verkar som om helgene har mange aktivitetar, og sundag samlar utstillarane seg på plassen for å syne fram produkta sine.

Etter reportasjen i Setesdølen å døme er det mange fine ting å sjå og kjøpe, så ein tur dit sundag kan vere interessant å få med seg.

Sjølv sit eg i Mandal og passar katten til barnebarna mine medan dei er saman med foreldrene i Danmark, så det vert ikkje nokon Valle-tur på meg denne veka heller.

Men det hadde vore litt av kvart å få med seg no på høgaste sommaren. I morgon er Karsten Isachsen i Hylestad kyrkje klokka 18:00 med foredraget Jeg tror på gledens Gud, gratis til og med, og med høve til å kjøpe bok etterpå.

Så kunne ein få med seg noko av den store aktiviteten i Valle sentrum på fredagen, og med konsert i gata laurdagen. Ikkje like stort som frukosten dei hadde der tidlegare i sommar, men det er alltid flott å høyre dei tre musikarane som skal spele der laurdag: Gunhild Hasla, Hugo Risdal og Runar Granheim har vel alle gått på musikklinja på vidaregåande skule i Valle og held fram med musikk.

Artig å lese om Åsmund Åmlid si nye plate i Setesdølen. Oslofolket forstod ikkje dialekten på plata, sikkert like vanskeleg for journalisten der som det var for Linda Eide då ho duellerte med Sigurd Brokke i kven som hadde flest spesielle ord som den andre ikkje forstod. Reprisen på programmet i sommar var interessant å få med seg, Niklos sykla framleis forbi og minna meg om alle programma vi har hatt saman.