Gjev meg handa di, ven

Share

Denne songen av Sondre Bratland er populær i Valle Radio, både når han syng den og når Anne Karin Kaasa syng den. I kveld song eg den på Mandal Sykehjem, dei har sangkveld der fyrste onsdag i kvar månad. Ettersom det er vinterferie no, hadde eg høve til å vere med.

Ein stad mellom femti og hundre godt vaksne folk var møtt fram då det heile starta klokka halv sju. Ei forsangargruppe på fem, ein dugande pianist og så ein gjeng med triveleeg folk som sytte for kaffe og vaflar, det var alt som skulle til. Sjølvsagt gjer det seg bra med litt sangstemme, men det var fleire der som bare likte å høyre på utan sjølv å syngje. For meg som likar å syngje, var det ein ekstra triveleg kveld.

Songane vi song hadde ein dåm av vår, for snøen er borte i Mandal no. Snøklokkene har begynt å kome fram, så No livnar det i lundar passa godt. Men forsongargruppa hadde funne fram ei rekke kjende og meir ukjende songar, og vi song av hjartans lyst. Midt i heile arrangementet var det ein pause med høve til å smørje stemmebånda med kaffe og vaflar med syltetøy, og så var det ei ny økt. Ei opplesing var det og, det var frå ei av Thorbjørn Egners lesebøker, stykket om Losen går ut, som har handling frå Mandal. Godt lese og spanande fortalt. http://no.wikipedia.org/wiki/Thorbj%C3%B8rn_Egner

Vi burde syngje meir.

Ein tanke om “Gjev meg handa di, ven”

  1. Det er så sant, allsong gjev oss eit løft i kvardagen. Eg græt ofte over fin song og musikk – t.d. i Songtimen kvar sundag morgon klokka 08. Vi som er oppe i åra, vert kløkte av songskatten vår, det vere seg dei kjære nynorske tekstene, songar om kjærleik og menneskeleg samklang og det å vere saman om noko vi brenn inderleg for – noko som gjer livet noko å leve for.
    Vi er verdfulle og har noko her i verda å gjere, noko å brenne for.
    Utan draumen har vi inkje.
    Ånund K

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *