Takk

Share

Endeleg heime att er det tid for å takke. Bloggen kan vere ein stad å formidle takk for helsingar og gode ord i samband med at eg kom på sjukehus i Kristiansand med ein kraftig lungebetennelse i staden for å starte skuleåret slik planen var.

Etter kvart som eg kom til hektene att, eg låg fire dagar på overvakingsavdeling, begynte eg å tenke på kor mange som var involvert i at eg kom meg att, og det var ikkje få. Fyrst var det Reidun, som var med meg til Valle der eg starta etter ferien 17. august, men bare fekk den eine dagen på jobb. Ho kontakta legekontoret. Den svenske legen som kom heim til meg og som fekk meg i ambulanse fortener stor takk, saman med folka i ambulansen. Dei hadde ein jobb for å få meg på plass i bilen. Og på overvakingsavdelinga sat det ein og til dels to intensivsjukepleiarar døgnet rundt og sytte for meg, turka sveitte og henta vatn. I tillegg var det fleire legar som fylgde med på korleis sjukdomen utvikla seg. Så kom eg på lungeavdelinga, og der fekk eg strålande pleie og hjelp av vennlege og smilande sjukepleiarar. Dei stelte for meg ei heil veke slik at eg etter kvart kom så pass på føtene at Margunn og Stein kunne hente meg heim att sundag ettermiddag. Då var legane endeleg nøgde med prøvene dei tok.

Og så må eg takke Theis, som besøkte meg to gonger og ba og velsigna meg, det var ei velsigning bokstaveleg tala. Marit, kona hans, som jobbar på sjukehuset i Kristiansand, såg og innom meg to gonger. Syster mi og mannen, Jorunn og Ole Thorvald, kom og innom ein tur. Elles var det Margunn og Stein, dei held til i Kristiansand, så dei kom innom. Og Reidun hadde fleire turar frå Mandal til Kristiansand desse dagane enn ho pleier ha på eit halvår.

Takk for helsingar frå wikipedia-vener og Valle Radio(-Facebook)-vener så vel som frå kollega Øystein og elevane på Valle vaksenopplæring. Og takk for blomehelsingar både frå Valle Radio, Karin Bøe og Torjus Uppstad, frå naboar, familien Nilsen på Sandøya og anna famile. Det er godt å vite at nokon tenkjer på ein og har omsut, både profesjonelt og elles.

Når radioen startar denne veka, skulle eg vore på plass, men heldigvis har Ørnulf sett opp ei liste som gjer at eg ikkje skal ha program før i slutten av september. Og tysdagssendingane får vi starte når eg kjem i gang etter kvart.

Tusen takk for all god hjelp. Gud velsigne dykk rikt attende.

Endeleg siger

Share

Det var med urolege kjensler eg sette meg ned for å sjå fotball på TV i kveld. Norge mot Skottland er ikkje utan vidare sikker heimesiger. Nesten 25.000 hadde kome til Ullevål for om mogleg å oppleve ein heimesiger og slik halde liv i håpet om å kome vidare i den turneringa. Og så slo det til. 2-0 til pause, og sanneleg 4-0 til slutt. Og måla var vel verd å sjå i reprise, for dei var spesielle. I tillegg var det nokre feite sjansar som ein knapt kunne skjøne ikkje vart mål, så det var ein kamp å få godt humør av, i alle fall om ein hadde norske augo.

Når ein skriv på wikipedia, skjøner ein at fotball er svært viktig for mange. Folk vil ha inn artiklar om spelarane på lag langt nede i systemet, og mange blir iltre når dei vert sletta. Wikipedia har artiklar om dei to øverste divisjonane, men lenger ned går det ikkje. Mange meiner det er for langt ned og at krava til fotballspelarar er for låge samanlikna med andre som får artiklar i nettleksikonet. Det kan ein nok vere enig i, men engasjementet rundt fotball er svært stort.

I sommar har barnebarnet mitt, Håkon, oppdaga fotball på TV. Han er sju år, men fylgjer med i programoversiktene, og når tida var inne, kom han med klar melding til meg om å kome ned i stova og sjå fotballkamp. Så diskuterte vi kva som skjedde og kven vi heldt med. Da var stort sett ein interesse vi kunne ha for oss sjølv, for dei andre i huset såg lite på fotballkampane, men vi hadde det moro med det. Og sjølv om han er reist, så får eg no med meg litt, i alle fall.

Gratulerer med sigeren.

Kortreist mat

Share

Det handlar om kortreist mat når Landbruksmessa går av stabelen på Evje. Den maten som ein slepp å frakte lange vegar, er betre enn den som har skumpa og dumpa på hompetittenvegar frå produsent til forbrukar, det skulle det ikkje vere vanskeleg å vere samde om. At ein då har lagt ned det eine produksjonsanlegget etter det andre (lese meieri og slakteri) skulle tyde på at det er nokon som ikkje heilt har forstått samanhengane, i alle fall tidlegare. No fokuserer dei på kortreist mat, anten det er via potetprosjekt og sauefjos i Valle eller mjølk frå meieriet på Byglandsfjord til Landskyttarstemna som nyleg var på Evjemoen.

Det ser for øvrig ut til å bli ei storsamling, etter Setesdølen å dome, med utstillarar frå fjernt og nært. Til og med ein brøytestikk-plukkar skal bli demonstrert. Det spørs om Risa er der og ser på vidunderet, slik at Bjørgulv T. Berg, min gode kollega i Valle Radio, som eg såg i vår då han var ute og plukka brøytestikker, kan få seg ein ny reidskap i jobben sin.

Sjølv står eg over både kortreist Setesdalsmat og anna landbruksaktuelt den komande helga. Eg skal til Nittedal i barnedåp for Nikolai, ein gromgut på tre månader som vert oppkalla etter sin oldefar på morssida. Og så kombinerer eg det med eit wikipediamøte. Men deretter vert det nok høve til å prøve kortreist Setesdalsmat, for i neste veke startar skulen. Og då er det vel bare eit par veker til radioen er på lufta att.

Så mange ting

Share

Gjennom livet samlar det seg opp mange ting. Dei som flytter ofte, får høve til å kaste kvar gong dei flytter, men bur ein lenge på ein stad, samlar det seg opp mange ting. Eg samlar bøker og aviser, og set familiens tålmod på prøve. Kona samlar garn, men det er ingen problem for meg, for ho har orden i sysakene sine. Det har ikkje eg. Bøker står i hyller og ligg i kassar og av og til går eg innom ein bruktbutikk og får meg nye som eg ikkje veit kor eg skal gjere av når eg kjem heim.

Nå vil ein ikkje ha bare bøker og aviser i eit hus. Koppar og kar fyller kjøkkenskapa våre så ungane som var heime i sommar ikkje visste kor dei skulle finne ting. Vi likar å sjå på Hilde Hummelvoll sine program der ho fiksar og pussar opp for folk som har gitt opp sjølv. Då seier vi til kvarandre at vi ikkje er kome så langt enno. Så smiler vi og vonar at det går nokre veker til før nokon ringjer til henne og melder oss på eit slikt program.

Andre kanalar har tilsvarande program, og av og til vert vi sitjande og sjå på korleis eit overfylt soverom ver tømt og får skap og hengegarderobe. Då ser vi at vi ikkje er åleine med mykje klær, truleg har vi mindre enn mange av dei som vi kan sjå i slike program.

I kjøkkenskapet står det koppar som kan vere minne frå turar. I sommar var vi i Vesterålen og der løyste vi kryssord. Ester var så sikker på at vi ville vinne, at ho gav oss to krus frå Vesterålens Avis, og nokre dagar seinare kom ein epost som fortalde at vi hadde vunne. Men no står det to nye krus i skapet, som var fullt nok i frå før. To krus kjøpte vi i Leipzig då vi var der i 2000, og slik kunne ein halde fram ein minnerevy for ting og tang som har samla seg opp gjennom mange år, til tross for at vi bur ganske nært søppelplassen for Mandalsregionen i Brennevinsmyra. Vi burde vore flittigare til å bruke den.

Men før eg kan kaste, må eg sjå gjennom, og det er alltid noko nytt å finne. No har eg begynt å samle på Hvem Hva Hvor, det er ein bokserie som minst har femti bøker. Eg trur eg har 10, og for å få plas si bokhylla, kasta vi nokre gamle bøker som bare stod og tok plass. Vel, kasta er ikkje det rette ordet. Dei kom i ei eske, så får vi sjå kva som skjer.

Men det gjer ikkje så mykje om eg ikkje vinn i Open sending til hausten.

Jeg vil synge det stille sanger

Share

Karin Boye har skrive eit dikt som eg vil sitere i dag:

Min stackars unge…

Min stackars unge, min mörkrädda,
som mött andarna av annat slag,
som alltid mellan de vitklädda
skymtar andra med onda drag,
nu vill jag sjunga dig milda sånger,
från skrämsel löser de och tvång och kramp.
De ber inte om de ondas ånger.
De ber inte om de godas kamp.

Se du skall veta, att allt levande
djupt inne är av samma slag.
Som träd och örter kan det växa trevande –
dras uppåt av sin egen lag.
Och träd kan fällas och blommor bräckas
och grenar tvina med förstörd kraft,
men drömmen gömmer sig – och vill väckas –
i var levande droppe saft.

Femte linje i første verset er tittelen på ei bok eg har lese i sommar, og tittelen på dette innlegget på bloggen. Ho seier rett nok milde sanger, på norsk er det blitt stille sanger, Dermed har ein fått bokstavrim i linja med tre ord som startar med s.

Om eg hadde lese den boka før vi drog til Sverige på forsommaren, og eg hadde lese artikkelen i Dalarnas Tidning som seier at det er bygda Nås det er tale om, så hadde eg nok lagt turen innom Nås for å sjå litt etter om det ho skriv om, stemmer når det gjeld ytre geografi. Dei to hovudpersonane er likevel ikkje reelle, men handlinga i boka rører lesaren. Samstundes er ho lettlesen, korte kapittel gjer sitt til at ein kan bla seg fort framover.

I boka vert vi kjende med kvinnene Astrid og Veronika og møtet deira. Samstundes får vi høyre livssogene deira, og dei er interessante. Ikkje utan grunn har boka blitt omsett til mange språk,

Forfattaren er Linda Olsson, ho kan du lese om på Wikipedia: http://no.wikipedia.org/wiki/Linda_Olsson Der har eg skrive ein omtale av boka og, den finn du her:
http://no.wikipedia.org/wiki/La_meg_synge_deg_stille_sanger

Ta turen på biblioteket og spør etter boka, om dei ikkje har ho inne, så skaffar dei den nok til deg. Sjølv fekk eg tak i den fordi Margunn, bloggvennen min, hadde den med ein dag ho var heime ein tur, og då ho drog, låg boka att. Neste gong ho kom, hadde eg begynt på den, og då var ho snill og let meg lese den ferdig. Takk for det.

Sommerkveldsmusikk i Lyngdal kirke

Share

I fleire år har dei hatt ein konsertserie i Lyngdal kyrkje som heiter Sommerkveldsmusikk. Organisten set opp eit program for heile skuleferien, kvar fredagskveld inviterer ho til konsert og bibellesing i kyrkja. Etter kvart er det ei fast gruppe som finn desse konsertane meiningsfulle, så det er som regel frå 80 til 200 tilhøyrarar på desse konsertane.

I kveld spelte organist Jorunn Moen Nocturne og Bryllupsmarsj frå Midtsommernattsdrøm av Felix Mendelssohn-Bartholdy. I tillegg spelte ho til fellessangen Nå la oss takke Gud og så akkompagnerte ho Ingrid Grøvan i Morgen! av Richard Strauss og Ave Maria av Franz Schubert, Ingrid Grøvan song og fem songar frå Haugtussa av Catharinus Elling: Ved Gjætlebekken, Småsporven, Elsk, Haren og Rådlaus. Ingrid Grøvan er frå Lyngdal, ho har teke mastergrad i sang på Grieg-akademiet i Bergen og har vore lærar på Kongshaug musikkgymnas. Ho song og den religiøse folketonen Jeg råde vil alle og Ja, engang mine øyne skal av biskop Karl Marthinussen og Sigurd Lunde. I stykka av Elling vart ho akkompagnert av Ilze Jaunzeme, pianist frå Latvia. Ho spelte solo satsar frå Carnaval, opus 9 av Robert Schumann og Sonate nr. 4, opus 30 av Alexandre Scriabin. Det sprudlande spelet hennar var ei oppleving, ei lita jente med ein stor musikk i fingrar og kropp!

På desse konsertane er det bibellesing, i år med tema Kvinner i møte med Jesus. Her las Britt Opsahl frå Luk. 13, 10-17. Og så presenterer dei ei salme på desse konsertane. I år er det salmer av Svein Ellingsen, han har 26 salmer i Norsk Salmebok og 14 i Salmer97. Denne gongen var det Fylt av glede over livets under. I staden for å syngje den, kunne vi høyre den, det gjev ei anna oppleving enn sangen.

Etter arrangementet var det ein kaffekopp på kyrkjebakken. 20 grader og vel så det, folk stoppa og prata litt saman. Vi vart saman med nokre andre inviterte heim til organisten, der vanka det is og bær og Mozell og prat. Ein triveleg slutt på ein triveleg kveld.

Og neste fredag, som er siste fredag i denne konsertserien, spelar Wolfgang Plagge og kåserer om musikken. Er du på dei kantane den kvelden, bør du prøve å få det med deg, det er ei stor oppleving. Det startar klokka halv åtte. Her kan du lese meir om Plagge: http://no.wikipedia.org/wiki/Wolfgang_Plagge

Hypertekst

Share

Hypertekst er ei form som ikkje kunne eksistert utan data. Det består av ein tekst som har lenker til andre tekstar, slik at ein med eit klikk på lenka kan kome vidare til den aktuelle teksten eller biletet. Når eg redigerer på wikipedia, brukar eg dette systemet, og det er ei strålande oppfinning og kanskje basis for at world wide web er blitt så populært.

Systemet vart fyrst tenkt ut like etter krigen av rådgjevaren til president Roosevelt, Vannevar Bush. Han kalla det Memex og tenkte seg at ein skulle kunne lenke saman all tilgjengeleg informasjon. Artikkelen han skreiv blei lesen av andre, som tok ideen vidare, og i 1965 kom ein på namnet, det var ein Ted Nelson som gjorde det, les eg på dansk wikipedia. Vår norske artikkel er ikkje så interessant, men det kan kome etter kvart: http://da.wikipedia.org/wiki/Hypertekst

I 1967 kom det første systemet som virka, og IBM, som hadde betalt for utviklinga, selde systemet til dei som stod bak Apollo-programmet. http://no.wikipedia.org/wiki/Apollo-programmet Tjue år seinare sende datafirmaet Apple ut hypercard-systemet, og endå 20 år seinare kan vi ikkje tenkje oss korleis livet ville vore utan data og dermed utan hypertekst.

I dag har eg skrive på eit par artiklar der eg har nytta systemet. Den eine var om pedagogen Eva Balke, der skreiv eg artikkelen frå starten av: http://no.wikipedia.org/wiki/Eva_Balke Den andre var om Cormorantfeltet, eit oljefelt i Nordsjøen. http://no.wikipedia.org/wiki/Cormorantfeltet Den var det ein som hadde starta i desember, men den var blitt ståande med to linjer. No fann eg ein engelsk artikkel om emnet og kunne omsette det for artikkelen. Nederst i artikkelen er det ei lenke til ei lang liste over olje- og gassfelt i britisk del av Nordsjøen, og frå den kan ein gå rundt til mange slike artiklar om felta. Røde lenker syner at artiklane ikkje er skrivne enno, men systemet fungerer når lenkene er blå. Systemet er truleg det som gjer at ein heller vil lese der enn i Store Norske Leksikon, for dei har ikkje kome så langt i å lage slike lenker. Og når eg ikkje har lyst til å skrive noko, kan eg alltid lage ei lenke på wikipedia, og dermed gjere det litt meir leservennleg for brukarane.

Skalldyrfestival

Share

I dag var Lindesnes Avis full av stoff om Skalldyrfestivalen. Ordføraren skal opne den i morgon klokka 18, og Bryggegata i Mandal var stengd i dag. Det er mykje som skal riggast til for den store festivalen, som ikkje er musikk-festival, men matfestival, som namnet seier.

Mellom anna skal dei kåre ny verdsmeister i rekepilling. Ho som vann i fjor var intervjua i avisa i dag, og då fekk vi vite at ho jobbar på Lindesnes Gjestehus og alle rekene dei brukar der, vert rensa av dei tilsette. Ikkje rart at ho vinn ein slik konkurranse då, og ho sette visst til og med verdsrekord. Nummer to var kollegaen hennar på gjestehuset, så vidt eg forsto. Dei må vel kallast proffar, begge to.

Sjølv er eg ikkje glad i å rense reker. Når vi er på rekeparty, passar eg på å sitje ved sida av kona, så reinskar ho til meg, eg legg på majonesen og har elles nok med å ete dei små røde, som Fædrelandsennen kallar delikatessene.

Fredagskvelden skal Flekkerøyguttane ha konsert i Mandal kirke, og sundag er det festivalgudsteneste midt i Bryggegata. Det har vore fine opplevingar å vere på desse gudstenestene, for eit par år sidan talte Aril Edvardsen der. Kantoriet syng alltid på desse arrangementa, og etter gudstenesta held dei ofte ein liten konsert. Om veret er høveleg, kan det vel tenkjast at eg tek turen dit.

Elles var eg i byen i går og såg at dei heldt på å rigge tivoli, som dei pleier. Det er mykje å bruke pengane på i desse dagane. Men i avisa les eg at dei vil ha fleire natteravnar, slik at dei kan avgrense problema noko, mange ungdommar har nytta denne helga til å møtast i Mandal og drikke seg stupfulle. Eg vil vone at det ikkje vert så mange slike å sjå denne gongen og ønskjer dei lukke til med Sakkdyrfestivalen 09.

Gratulerer med kulturpris

Share

Det var Hallvard T. Bjørgum som fekk kulturprisen for 2009, les i i Setesdølen i dag. Det var så hemmeleg på førehand at han ikkje visste det sjølv og kunne kome og ta imot prisen. Men den er vel fortent. Det er ikkje den frøste prisen han har fått, tre Spellemannsprisar har han fått i klassen folkemusikk/gammaldans, i 1979 for albumet Slinkombas (med Kirsten Bråten Berg, Gunnar Stubseid og Tellef Kvifte), i 1990 for albumet Skjoldmøyslaget. Faremoslåttar frå Setesdal (med faren Torleiv H. Bjørgum) og i 1998 for albumet Toneflaum (med Bjarne Herrefoss og Knut Hamre). I 1997 fekk han Aust-Agder fylkes kulturpris, den fekk far hans som fyrstemann i 1971. Han er Heidersmedlem i Norsk Folkemusikk- og Danselag, og i 2002 fekk han Gammleng-prisen.

Så ein kan seie det var på tide at han fekk den kommunale prisen, 12 år etter at han fekk fylket sin kulturpris. Men det er i år 30 år sidan han fekk den fyrste Spellemannsprisen, og å halde seg på topp som musikar og formidlar i 30 år er ei bragd. Lun og triveleg fortel han soger rundt slåttane han framfører, dei som høyrer på, vert engasjerte og får ei stor oppleving. Han er statsstipendiat for si formidling og sin kunst.

Sylvartun har jo vore arenaen han møter mykje publikum på. No har han skrive brev til fylkeskommune og kommune med spørsmål om dei vil overta staden og vidareføre arbeidet med folkemusikkpresentasjon der i offentleg regi. Om det lukkast, er ikkje lett å spå på førehand.

Hallvard har naturleg nok og vore med i Valle Radio. Han er ein ihuga countrymusikkelskar, truleg er Hank Williams artisten han set høgast, i alle fall kunne ein få det inntrykket i ein samtale som Bjørgulv T. Berg og Hallvard hadde i vinter. Det var ei oppleving å høyre på.

Takkk, og gratulerer.

Meir om Hallvard finn du på wikipedia: http://no.wikipedia.org/wiki/Hallvard_T._Bj%C3%B8rgum