Jørgen A. Rostrup til minne

Share

Min gode ven, tidlegare domprost, Jørgen A. Rostrup vart gravlagd i dag frå Mandal kyrkje. Det er ikkje ofte dei har gravferd frå Mandal kyrkje, ho er så stor. Men i gravferda til den 87 år gamle domprosten i Bodø var hovudskipet fullt og det var mykje folk i sideskipa og.

Sjølv møtte eg han i 1975, året før eg reiste til Hadsel Folkehøyskole for å vere rektor der. Han var formann i Forstandarskapet for stiftinga som dreiv skulen, ei stifting der fire organisasjonar hadde gått saman om å drive ein folkehøgskole for sjøfolk på Stokmarknes i Vesterålen. Rostrup kom til Bodø frå Genova, der han hadde vore sjømannsprest, og etter ei tid som residerande kapellan vart han domprost, til saman 25 år fekk han i Nordlands hovudstad før han vart pensjonist og flytta heim til sin fødeby Mandal. Etter at vi flytta til Mandal, møtte vi han i kyrkja om sundagane, han hadde sin faste plass der heilt til det siste. I påska sakna vi han, og no var det altså slutt.

Det vart nokre møter saman gjennom åra, arbeidet for å drive folkehøgskulen på Stokmarknes engasjerte han mykje. I tillegg var han ei drivkraft i eit kameratklubbarbeid i Bodø, noko som førte til at kameratklubbane i Nord-Noreg hadde sitt sommarstevne på Hadsel Folkehøyskole i St. Hans-helga i ei årrekke. Han var og engasjert i dåverande Santalmisjonen, no Normisjon, og han gløymde heller ikkje Sjømannskyrkja og Italia. For meg var han ein god rådgjevar og støtte i dei femten åra eg var på Hadsel Folkehøyskole.

Sonen Eilert vart og prest og studerte saman med Theis Salvesen, vår tidlegare sokneprest i Valle og medarbeidar i Valle Radio, så eg møtte Theis i gravferda. Det var Eilert som leia gravferda, og i talen trekte han fram tre samtalar han hadde hatt med far sin. Ein samtale under himmelen ei mørk og stjerneklar vinternatt, der undringa over skaperverket sine umåtelege dimensjonar og at Gud likevel skulle kome oss i hug, små menneske på ei lita jord midt i alt dette.

Den siste samtalen gjaldt biblar som barnebarn skulle få til konfirmasjonen når dei kom så langt, og der han ville minne dei om bibelordet so dei alltid siterte slik i heimen: Kom Jesus Kristus i hu. I den nye oversettinga av Bibelen heiter det Husk på Jesus Kristus, og den tidlegare domprosten var ikkje heilt nøgd med den ordlyden og ville nok helst hatt den gamle som helsing, men då sonen sjekka kva han hadde skrive, hadde han brukt den nye ordlyden, det var innhaldet som var viktig for han å formidle.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *