Julebrev som sjanger

Share

Julebrevet er ein sjanger eg set pris på. I år har det vore diskutert om det er på veg ut, sosiale medier tek over så sjøl litt fjerne venner kan fylgje med korleis vennene har det.

Det er blitt forska på julebrev og forskarane har funne ut at dei er ein slags sosial årsrapport. Dei fleste skriv om positive ting i julebreva. Men i år klarte Mari Maurstad å skrive om noko trist på ein måte som mange har delt, eg las avsnittet både i Vårt Land og Aftenposten:

«Livet er lyst! Ikke SÅ rosenrødt for Aage, som nå stod foran julekonserter med cello og rød sløyfe. Sløyfen ble byttet ut med fatle. Etter­ styrt på sykkel. (Heldigvis MED hjelm.) Han knuste albuen, da han i et sinnsforvirret RUSKEN-­øyeblikk i luften ikke ville forsøple gaten med isen han holdt i hånden. Nå er albuen full av ståltråd og lego­klosser. To tenner gikk og ansiktet så helt KORREKT ut: det var ­nemlig HALLOWEEN den ­dagen. Kunne ha fått mye ­godteri med DET trynet!»

Mari Maurstad skriv 600 julebrev, så ho har god trening. Dermed kan ho skrive morosamt om ein slik trist sak.

Sjølv les eg dei julebreva eg får med interesse og glede. Dessverre er eg ikkje så flink til å skrive dei. Av og til tenkjer eg at folk les bloggen min og dermed er dei oppdaterte, men når sant skal seiast skriv eg jo mest om Valle Radio her og ikkje så mykje om meg og mine. Så julebrevet vil nok ha sin funksjon for å fortelje om meg og mine.

I vår epost-tid får eg håpe at eg får skrive eit slikt brev i romjula. Det er nok sikkert betre enn å ikkje skrive noko i det heile.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *