Ikkje heilt aleine

Share

Eg skreiv i går at eg var aleine heime. Men ved nærare ettertanke har eg kome til at det var feil, for eg har katten til å halde meg med selskap.

Nå er det slik at eg ikkje har noko til overs for kattar, det har katten vår skjøna, så ho er nøgd om eg bare fyller på vatn og kattemat i skåla når den er tom. Og så må ho ha ei halv skive kjøtpålegg kvar dag, ho sit framom kjøleskapet til ho har fått den skiva, og om eg ikkje hugsar på det, kjem ho mjauande inn i stova og riv meg bort frå nettbrettet der eg skal sjekke om det er kome post eller meldingar på Facebook eller anna interessant digitalt.

Så må eg sleppe henne ut, og etter ei stund er ho på kjellardøra eller eit vindu og skrapar og vil inn att. Om eg ikkje har tv for høgt på, slik at eg ikkje høyrer henne, og difor let ho vere ute, blir ho svært glad når eg slepper henne inn. Då står halen til vers, og så går turen til kjøleskapet for å sjå om ho kan lure meg, kanskje eg ikkje hugsa at ho fekk pålegg for eit par timar sidan.

Og slik held vi det gåande, far og katten. Eg er nokså sikker på at vi er to som gledar oss til i morgon, for då er det slutt på einsemda.

Her skulle eg hatt eit bilete av katten, men ho er ute, og eg har ikkje vore framsynt nok til å ta eit og ha på lager, så det får bli til ein annan gong.