Nye øyretelefonar

Share

Eg har sukka litt over øyretelefonane mine, særleg når eg har sending i Valle Radio. Då har mikrofonen vore litt vanskeleg, for eg kunne ikkje bøye den fram for munnen, han stod rett ned under øyra. Den nye kan eg heller ikkje bøye fram, men vonleg er han likevel betre, det får vi sjå neste gong eg skal ha sending.

Helge hadde høyrt mine sukk og bestilt i Komplett sin nettbutikk, trur eg. I kveld ko det melding om at han hadde fått ein pakke, og han reiste på butikken og henta pakken så seint som i 22.30-tida, butikken har ope til 23. Så no har eg pakka dei ut og høyrt litt musikk gjennom dei, når eg er ferdig å skrive bloggen for i kveld, skal eg høyre litt meir.

Dagen i dag har ikkje bydd på så mange overraskingar. Vi hadde besøk av naboen, og då vart det litt eplekake og kaffi medan praten gjekk. Eg tok også ein telefon til Steinar Kyrvestad etter å ha høyrt på sendinga frå kommunestyremøtet i Valle i går. I dag kunne eg høyrt på kommunestyremøte i Bygland klokka 18, men det droppa eg. I staden vart det litt Dagsnytt 18 før halvannan time med nyhetssendingar.

September har vore ein av dei turraste på 30 år, trur eg det var meteorologen sa og synte bilder frå tomme magasin. Og no skal vi sende straum til Storbritannia gjennom kraftkablar som opnar i morgon. Straumen blir nok dyrare då, så vi får vel fyre meir med ved. Ikkje alle kan det, så nokon må nok rekne med å ha lågare temperatur inne og kanskje ta på seg meir klær når vinteren nærmar seg.

Men enn så lenge skal eg høyre litt musikk i natta..

 

Kulturarv

Share

Valle kommunestyre hadde mange vinklingar på kulturarv i kveldens møte. Først hadde Kim Pedersen ein interpellasjon om tilbakeføring av gamle hus. Ordføraren svarte.

Så hadde Sissel Åkre tre spørsmål.

Det første handla om å få Olav Bjlrgum sin kunst til Setesdalsmuseet. Arbeidet er i full gang, svarte ordføraren.

Det andre handla om koronaepidemien og Setesdal Husflid. Sissel lurte på om dei hadde fått avslag på søknad om støtte. Nei, svarte ordføraren, dei har ikkje søkt, dei må søke via søknadsportalen.no, slik at søknaden framstår med relevante fakta som krevst.

Det tredje var om kommunen hadde involvert seg i arbeidet med å ta vare på immateriell kulturarv etter at den kom på UNESCO si liste. Her svarte ordføraren at det er fylket som koordinerer dette arbeidet og at det er sett ned ei ressursgruppe der kommunen har fått med representant.

Dette var spørsmål som var kome inn til ordføraen og som han svarte på før møtet tok til. Men i møtet var det nye sprsmål. No var det Margit Dale som lurte på om situasjonen for klatreveggen. Den saka var vedteken, sa rådmannen, som har fått kjønnsnøytral tittel og no heiter kommunedirektør. Ho svarte også på eit spørsmål om innbyggjarundersøking, der må saka inn på budsjettet for neste år, for ei slik undersøking kostar pengar.

Så var det tid for ordføraren si orientering. Han brukar å seie noko om møter han har vore med på. Eit slikt møte var om jakta i Njardarheim, der Valle, Bykle og Sirdal har felles interesser. Så er det snakk om tilgroing i Otra, no er ein plan for elva til revisjon, og då må ein passe på der. Kommunen har eit god samarbeid med fylket når det gjeld veg, men ein har ikkje fått på plass fortau frå Riksveg 9 og opp til sentrum, det vil bli eit spleiselag. Endeleg var det tale om heieplanen, der vil ordføraren gjerne ha innspel.

Deretter gjekk alle sakene som stod på saklista samrøystes gjennom med unntak av ei sak om utvikling av Brokke-området. Der gjekk fleirtalet for Margit Dale sitt framlegg, det fekk 7 røyster, Georg Sørmo sitt framlegg fekk 5 røyster.

Og så kunne dei vaffelsugne få vaflar og kaffi.

Speidarar og sauesjå

Share

Kveldens sending i Valle Radio femna vidt, her var både speidarar og sauesjå på programmet, men også ein ung gründer og gammal orgelmusikk.

I samtalen med Olav Skinnarland avslørte Siri Johannessen, som var programleiar i kveld, at ho var gammal speidar. Dei snakka om byklespeidarane, som held seg mykje ute i naturen, men som har Kyrkjekjeddaren som alternativ om det blir for dårleg å vere ute. Og neste år vil dei på landsleir.

Johan Martin Bueng har starta eiga bedrift, Kåsland Maskin, for å kunne hjelpe folk med hagearbeid og anna forefallande arbeid. Mange eldre set stor pris på å få hjelp med plenklypping og anna rydding i hagen, så han har nok å gjere. Når skulegang krev sitt, så må han stille opp i helgene for å hjelpe.

No gleder folk i Valle seg til Sauesjået, og i år er det lagt opp til å bli større enn på lenge. Elisabeth Spockeli fortalde om planane dei har når kalenderen blir snudd til oktober, i år er det fleire utstillarar enn på lenge, så alle er glade for at koronarestriksjonane er oppheva og at folk kan møtast att. Framleis vil nok mange passe på meteren, men no er det ikkje samfunnet sitt ansvar.

Til slutt presenterte Niklos K. Besteland nederlandsk orgelmusikk, som vanleg med flott musikk på kjøreplanen. Men den får eg kanskje skrive meir om i morgon.

Når nokon ringer

Share

Når nokon ringer og lurer på om dei kan kome på besøk, så er eg rask til å svare velkommen. Om dei i tillegg har med eplekake, er det ikkje noko minus, sjølv om vi også kan servere det, slik vi kunne i dag, då Jorunn og Ole Thorvald Moen kom ein tur frå Lyngdal.

Dermed vart det kaffi og eplekake og Ole Bulls ostekake, og til saman var det så mektig at det heldt i lange tider, men då dei reiste i ni-tida var det godt med brød att. -Vi har ikkje meir brød, vart det sagt under den franske revolusjonen. -Gje folket kake, då, svarte dronninga, men ein kan ikkje leve på kake.

Denne kvelden var vi fem som kunne kose oss med quiz fra Vårt Land, Aftenposten og Fædrelandsvennen. Men vi er ikkje gode på film og popmusikk, så det er ikkje så lett å få full score, det klarar vi svært sjeldan om vi er få eller mange.

Praten gjekk om litt av kvart, mellom anna om Kristine, som går på vidaregåande skule i Ezwatini og korleis ho valde å dra så langt, Men det hadde vi ikkje noko godt svar på, ho bare ville det. Jorunn hadde nok hatt problem om det var hennar dotter som ville dra så langt heimanfrå, meinte ho.

Elles gjekk praten om strikking og alt garnet mor hadde samla og som Jorunn no prøver å strikke opp. Strikkefolk samlar på garn, og så blir det alltid restegarn, og kva skal ein bruke det til. Så vert det samla opp, då Reidun jobba på sjukeheimen her i Mandal, samla leiaren for arbeidsstova opp garnet på Norgesglas som hu brukte som fargerik dekor i rommet. Garn kan altså brukast til mykje meir enn strikking. Men eg droppa ut, strikking er høgare matematikk for meg, og når folk går i gang med det, har eg ikkje noko å bidra med.

Men ein hyggeleg kveld var det.

 

 

Ein krigsseilar

Share

Eg skreiv nyleg om utstillinga om krigsseirlarar på Landeskogen. I går var det ein artikkel i Fædrelandsvennen av Lars Hollerud: Morfar, krigsseileren. Ettersom eg nyleg hadde skrive om dette emnet, måtte eg lese den.

I artikkelen fortel Lars Hollerud om morfar og mormor. Morfar var kaptein og under 2. verdskrigen vart han torpedert to gonger. Første gongen overlevde han, men 19. september 1941 vart skipet MT Barbro senka i Atlanterhavet. Det var fullasta med flybensin og gjekk i lufta. Alle omkom.

Lauritz Knutsen var frå Sandøya ved Brevik. Borghild var lærar på skule i Langangen då ho møtte han, og ho ville heller satse på han enn på den sjømannen ho alt var forlova med. Han som ho var forlova med, var på ein båt som låg i dokk i Buenos Aires i 1916. Bestemor Borghild kunne ikkje vente så lenge, så ho mønstra på som messepike etter å ha fått permisjon frå skulejobben og fått seg nødpass. Så seilte ho til Buenos Aires, fann han og slo opp. Deretter reiste ho heim og gifta seg med Lauritz Knutsen i Vennesla kyrkje i 1920. Dei fekk to døtre og 21 år saman, mange av dei åra var han sikkert borte også.

Det er nok mange på Sørlandet som har hatt foreldre eller besteforeldre til sjøs, men få han nok ei like dramatisk historie å fortelje til barn og barnebarn. Det skal vi vere takksame for.

Overraskande

Share

I ettermiddag fekk vi overraskande besøk av Ove Berrefjord. Han var alt på Jåbekk då han ringde og spurte om vi var heime og om han kunne kome på besøk. Alle koronarestriksjonane var oppheva, men vi trong ikkje gå ut og feste, slik vi såg folk gjorde rundt om i landet. I staden sette vi kopp og asjett på bordet og serverte svele frå Holum.

Dei hadde Helge og Reidun skaffa då eg sov middag, om det var i dag eller i går, det skal eg ikkje skrive, for om eg skriv det eine og det er feil, så passar Reidun på å minne meg om det, eg er ikkje så oppteken av slike ting, så det blir fort feil. Men svelene fall i smak både hos meg og Ove, og praten gjekk lett. Vi har mange gode minne frå lang tid tilbake, så om vi ikkje møtest så ofte, er det likevel nok å snakke om.

Sjølvsagt måtte vi oppdatere kvarandre på korleis det stod til med barna våre. Ove hadde nyleg sendt dattera Anne til Mongolia, der ho skal vere eittåring i samarbeid med NLM. Håkon går på folkehøgskole der han driv med klatring og der skulen skal ha tur til Japan til våren. Våre barn er og spreidde rundt om, men ikkje så vidt som dei, Helge i Oslo (her under pandemien), Rønnaug i Nittedal, Margun på Sandøya ved Brevik og Sigmund på Valderøy.

Samtalen varte så lenge at det vart pizza også før Ove sette kursen heimover. Han er no i permisjon frå stillinga som kyrkjeverge i Lardal og arbeider som opplæringskonsulent i Søndagsskoleforbundet. I dag hadde han vore i Grimstad frikirke og hatt kurs for unge leiarar i søndagsskolen, 10-11 år gamle bare. Leiartreninga startar tidleg der, Framleis går 30.000 barn på søndagsskole, Søndagsskoleforbundet har 40 tilsette som jobbar over heile landet med å utruste leiarane sine for oppgåvene dei har. Dei utviklar materiell sentralt, har sekretærar i alle fylker og så nokre som reiser rundt for å inspirere og halde kurs.

Ettermiddagen vart til kveld før han tok på heimvegen. Men han likar å kjøre bil, og laurdagskvelden er det ikkje så stor trafikk, så det såg han ikkje mørkt på.

Guds velsigning over tenesta di, Ove.

Kan være et bilde av 1 person

 

Tankevekkande

Share

I kveld såg vi på Lindmo der dei snakka om datasikring. Det var tankevekkande å høyre om korleis hackarar kan stenge ned ein heil kommune, slik dei gjorde med ein kommune på Toten. Det kosta kommunen 35 millionar kroner å kome i gang att, og framleis er dei kanskje bare 95% tilbake til det nivået dei hadde før det skjedde.

Tankevekkande var det også å høyre Jan Olsen fortelje om Sykler til Cuba i onsdagssendinga i Valle Radio. Han er 69 år og samlar framleis inn syklar. I år hadde han alt sendt ein containar av garde, stappfull av syklar, og med posar med sko og klede mellom syklane. Eg må jo utnytte plassen, det er dyrt å sende luft, sa han. Prisen for ein containar er 40-50.000 kroner, så i tillegg til syklar er han glad for støtte til frakta. Han søkte støtte for frakt hos Norad ein gong, men dei sa bare at han måtte knytte seg opp mot ein større organisasjon, så han fekk kroner 0.

Før hadde han ein frivillig på Evje som hjalp han å fikse syklane gratis før han sende dei. No fiksar folk på Cuba dei i staden, då får dei jobb og kan tene litt. For lønna er låg, alt på Cuba er statsfinansiert, men lønna var bare 200 kr. månaden, og det lever ein ikkje lenge på, så alle driv handel i ulikt omfang. På Facebooksida Sykler til Cuba er det kontonummer for den som vil støtte med pengar.

Sjølv om Jan Olsen er over pensjonsalder, held han seg i skogen når han er i Norge. Det vil han gjere så lenge helsa held, og alt han tener der går til prosjektet, sikkert også noko av trygda også.

Skriv media på Cuba om deg? spurde eg. Eg har vel vore i ei avis der ein gong, men det er helst Setesdølen som skriv om meg, svarte Jan Olsen, glad for støtta han får frå heile Setesdal til prosjektet sitt. Når ein unge på Cuba får ein sykkel, blir den til transportmiddel for heile familien. Ein på setet, en på bagasjebærar og ein på stanga og på ryggen. Elles må dei bruke apostlane sine hestar og vandre.

Når containarane kjem til Cuba, står dei der til Jan sjølv kjem ned for å opne dei. Om nokon andre skulle opne dei, ville nok innhalde bli rive ut og bli spreidd for alle vindar. Men Jan prioriterer dei fattigaste av dei fattige og gler seg over å kunne formidle hjelp til dei.

Krigsseilarane

Share

Til helga, nærare bestemt klokka 10 på laurdag, opnar ei ny utstilling på Landeskogen Fredssenter. Den har tittelen Krigsseilerne – med æren i behold og er laga av Oddvar Schjølberg. Eg hadde ein prat med han onsdagskvelden og lurte på kva som hadde gjort at han hadde fått slik interesse for dette temaet.

-Det var møtet med ein krigsseilar som engasjerte meg i dette. Den gongen budde mange av dei i Konvoibyen i Risør, no er det etter det eg veit bare 13 krigsseilarar att, og no bur dei fleste på aldersheimar eller sjukeheimar, fortalde han. Under krigen var det 25000 som seilte i den norske handelsflåten og dei som ikkje omkom, vart på ingen måte behandla for traumene sine etter at krigen var slutt. Då hadde dei kanskje vore borte frå hemen sin i opptil 6-7 år.

Ettersom Konvoibyen ikkje lenger har krigsseilarar, er det no veteranar frå andre internasjonale operasjonar som Norge har delteke i som kan få husvære her.

Programmet for arrangementet stod i Setesdølen denne veka. Det var påmelding til Helga Arntzen, for koronapandemien har sett grenser for kor mange som kan vere til stades. Etter det eg skjøna, var det fullteikna, så om du ringer, blir det nok venteliste. Utstillinga er på to store rom, to mindre rom og plansjar i korridor. Om du ikkje kan bli med på opningshelga, kan du jo sikkert få utstillinga med deg ein annan dag når det er ope.

Utstillinga er også tenkt å vere eit tilbod til skuleklassar, og når den har stått ein periode på Landeskogen, der den skal vere permanent, kan den eventuelt også sendast rundt til andre som ønsker å ha den og orientere skuleklassar i sitt område.

Vi må ikkje gløyme innsatsen dei gjorde for fridomen vår.

 

Snu på hælen

Share

Alt var klart til kveldens sending i Valle radio, men ti på halv seks kom ein telefon frå Gunnar Flateland som gjorde at eg måtte snu på hælen. Vi hadde ein avtale om å snakke om tida hans som sjømann, men han hadde kome heim frå sjukehuset i dag og meinte at han ikkje kunne klare å vere med.

I avisa for i går var det ein annonse for eit arrangement som skal vere på Landeskogen fredssenter til helga: Krigsseilerne – med ærenI  i behold. Eg tok ein telefon til Uwe Arntzen, men han meinte at Ottar Schjølberg måtte vere rette mannen. Ny telefon til han, og han kunne vere med ein halv time, han og. Dermed var kvelden redda.

Torunn Charlotte Nyberg var kommunen sin representant i kveld, og ho hadde litt av kvart på hjarta, for no opnar kulturlivet opp att. Etter haustferien vert det bading som vanleg, kinoen opnar og viser populære nye filmar mest like fort som i byen. Framleis må ein vere forsiktig, men det er god plass. I kulturveka skal Kulturprisen delast ut, den brukar ein til vanleg å dele ut 17. mai, men også i år var 17. mai-feiringa mykje digital, og ein ville heller vente til folk kunne møtast att.

Programmet for Sauesjådagen er imponerande, det skjer noko over heile bygda. Eg meinte at dei burde bygge inne sentrum, få tak over sentrum som i Bodø, der Torunn kjem frå, men enn så lenge får ein nok satse på å kle seg godt og så nyte både folk og fe i friluft. Det kjem scene i sentrum denne dagen, og arrangementet er noko spreidd, men det er fleire utstillarar enn tidlegare, så det er bare å satse på godt og tenleg ver. I Sæbyggjen blir det både utstilling og suppe, og ved Motellet blir det både kyr og sauer som skal premierast, plent som i gamle dagar.

Eg får slutte der, over 300 ord er i grunnen nok i ein blogg. Så har eg heller att noko å skrive om i morgon.

 

Handicap

Share

Ein har eit handicap når ein skal lage eit leksikon som Setesdalswiki og bur i Mandal. For alle plassar ein kan skrive om, ligg jo langt utanfor mitt nærområde.

I dag skreiv Geir Daasvatn om Sandnes brygge, og då måtte eg inn på kartet han har lagt inn i artikkelen og sjå litt ekstra. Sandnes i Bygland ligg mellom Åraksbø og Storestraum, og i den tida det var båttrafikk på Åraksfjorden, var det jo naturleg å ha brygge der. Restane etter brygga, steinane, ligg framleis i strandkanten, så då var det greitt å dokumentere det med eit bilde.

Kan være et bilde av innsjø, tre, natur og fjell

Tysdagskvelden brukar det vere sending i Valle radio, men i kveld var det inga sending, så du som likar å høyre valle Radio, må vente til i morgon. Då skal eg ha ansvar for sendinga, og i går sendte eg ein liten notis til Setesdølen. Det vart handsama som lesarinnlegg og underteikna med Harald Haugland, Mandal. For eg skal sitje her i stova i Mandal og snakke med gjester på telefonen. Så skal Ørnulf Hasla vere teknikar og syte for at sendinga når ut både via FM og Internett. Programmet skreiv eg om på bloggen på sundag, så om du går tilbake til det innlegget, kan du lese meir der.

Sjølv med handicap kan ein få til noko.