Fråflytting

Share

Då vi budde i Vesterålen, høyrde vi av og til snakk om at søringar skulda folk i utkantane i nord for å flytte frå grendene sine når det endeleg kom veg. Då vart det lettare å flytte, vart det sagt, og folk fekk flyttetilskot frå Staten.

Ein gong besøkte vi fiskeværet, og det var eit trist syn, for husa var forletne og vindauga knuste, dører opne, vi kunne gå rett inn.

I eit par dagar har eg no lese boka Dronning i Guds utmark av Astrid Laastad Leira. Ho fortel om Sina Salmelid, ei kvinne som reiste frå Vesterålen til USA. Der møtte ho mannen sin, og han arva ein heiegard øvst i Kvinesdal. Så reiste han heim for å overta den, og dei skreiv til kvarandre. I eit brev skreiv han at han ville kome tilbake om ho ikkje kom til han, og så valde ho å reise frå det gode livet over there og busetje seg på ein gard utan veg, vatn og straum.

I over 30 år budde ho der, så fekk dei veg i samband med kraftutbygginga av Sira-Kvina, og då flytta ho til Flekkefjord, der ho så budde dei siste åra av livet.

Framleis går det føre seg ei sentralisering i samfunnet. Av og til ser vi på TV at det framleis er folk som likevel finn seg eit liv der ingen skulle tru at nokon kunne bu, som det heiter i TV-programmet.