Ålgård bedehus

Share

I Vårt Land torsdag var det ein artikkel der Ålgård bedehus var omtalt. Thomas Espevik var forfattaren, og han skriv:

«Du skal ikke kjøre mange mil på en norsk landevei før de dukker opp som gjenglemte pappesker i grøftekantene bortover – stygge, små forsamlingslokaler bygget for å huse gårsdagens vekkelser. Men hvis du en gang har levd på innsiden av et sånt hus, ser du ikke takpapp og flassende husmorvinduer; du ser tilhørighet og hjemlig varme». (Oppstandelse, Eivind Buene, 2016)

Jeg har levd på innsiden av et sånt hus. Det var riktig nok verken smått, stygt eller gjenglemt. I 1985 var det helt nytt, med en gulvflate på 13.000 kvadratmeter. Bedehuset Bethel hadde blitt til Ålgård bedehus.

I tre år hadde frivillige arbeidsgrupper på 7–8 personer lagt bak seg over 30.000 dugnadstimer. Hver gruppe hadde én dag hver, og det ble arbeidet fra mandag til fredag 17.00-21.00, og fram til 16.00 på lørdager.

Ein av dei som la ned mange dugnadstimar for å bygge det nye bedehuset som stod ferdig i 1985, var far min, Henrik Haugland. Han gjekk av med pensjon i midt på 1980-talet, men det var bare frå jobben på Figgjo Fajanse, der han var planleggar. Dugnadsarbeid heldt han på med så lenge han hadde krefter, ikkje bare som søndagsskolelærar på bedehuset, men også i dugnaden for å bygge det nye bedehuset. Då han døydde i 2005, hadde han sett flokkar av søndagsskoleungar gå inn og ut dørene på det nye bedehuset i 20 år.

Søndagsskolen var viktig for far, her kunne barna lære bibelvers og høyre bibelfortellingar. Han nytta flanellograf for å gjere fortellingane levande, kveldane før han skulle på søndagsskolen nytta han til å legge klar flanellografbileta og grunne på teksten han skulle presentere.

Bedehusa var kulturhus av beste slag, for kulturen må formidle både kunnskap og tru til nye generasjonar.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.